Statystyka

Jeśli to czytacie, to pewnie już wiecie, że studiuję fizjoterapię (5. rok) i zajmuję się statystyką. Zamiast więc pisać o tym, co już wiecie, opowiem w wielkim skrócie coś, co będzie dla Was prawdopodobnie ciekawsze – jak to się stało, że w ogóle zacząłem zajmować się statystyką.

• Przeglądy literatury – od dawna przeglądam i analizuję badania naukowe w obszarze fizjoterapii i fizjologii wysiłku fizycznego (exercise science). Jednak kiedy zaczynałem, dosyć szybko okazało się, że bez przynajmniej podstaw statystyki nie da się ich po prostu zrozumieć. Musiałem więc podszkolić się we własnym zakresie i na przestrzeni lat oswoiłem się z większością analiz spotykanych w tych dziedzinach.
• Psychologia osobowości - miałem okres w życiu, w którym potrzebowałem odpocząć od fizyki (o której za chwilę), kiedy bardzo mocno zaciekawiła mnie psychologia osobowości. Gdy po raz pierwszy usłyszałem, że przy pomocy analizy czynnikowej (takiej techniki statystycznej) można wyprowadzić model osobowości „Wielka Piątka” (model, który dzieli osobowość na 5 cech: otwartość, sumienność, ekstrawersja, neurotyzm, ugodowość), od tamtej pory nie było tygodnia, żebym nie myślał o statystyce i o tym, co można z nią zrobić ;). Przy okazji zajmowania się psychologią sporo nauczyłem się o tworzeniu narzędzi pomiarowych i ich walidowaniu.
• Fizyka - chodziłem do klasy licealnej o profilu matematyczno-fizycznym i kiedy zacząłem studiować fizjoterapię, postanowiłem, że nie będę zajmować się fizyką, bo pochłania mi za dużo czasu (mimo że bardzo mnie interesowała). Jednak, jak się pewnie spodziewacie, życie napisało mi inną ścieżkę. Pewnego razu słuchałem podcastu z Andrzejem Draganem – świeżo po tym, jak opublikował swój podręcznik o szczególnej teorii względności i zaczął publikować kurs o tej samej tematyce na swoim kanale YouTube. Stwierdziłem, że wejdę na jego kanał i zobaczę, jak to wygląda – co mi szkodzi – a potem wrócę do robienia tego, co robiłem... Od tamtego momentu przerobiłem 5 podręczników z fizyki i poświęciłem na to ponad 2000 godzin, ale mogę powiedzieć, że było warto ;)

To wszystko spowodowało, że kiedy zacząłem już na poważnie uczyć się statystyki i otworzyłem pierwszy podręcznik, to większość analiz już kojarzyłem z nauki o fizjologii wysiłku fizycznego lub psychologii, a kiedy w podręcznikach zaczęły pojawiać się wzory, okazało się, że większość matematyki używanej w statystyce i tak już znam z fizyki. To pozwoliło mi w bardzo szybkim tempie dojść do poziomu, w którym statystyka spotykana w typowych pracach jest dla mnie czymś intuicyjnym.